Istnieje jedna ważna prawda o relacjach — dyskretna, ale przełomowa, jeśli naprawdę ją zrozumiesz:
Zazdrość nie funkcjonuje na dystans.
Zazdrość żywi się bliskością.
Potrzebuje:
– dostępu,
– informacji,
– porównań,
– wyobrażeń,
– nieustannego patrzenia z boku,
– kontaktu, który można zniekształcić,
– relacji, w której można rywalizować.
Bez tego więdnie.
Bez tego traci siłę.
Bez tego druga osoba nie ma „materiału” do porównań.
Dlatego Twoja prywatność jest tarczą, a dystans — najcichszą formą ochrony.
1. Zazdrość potrzebuje punktów zaczepienia. Prywatność je odcina.
Zazdrosna osoba potrzebuje informacji, żeby ją coś zabolało:
– co robisz,
– z kim jesteś,
– jak wyglądasz,
– jak Ci idzie,
– jak zmieniłaś się,
– czego doświadczasz,
– co osiągnęłaś.
Każda nowa informacja to nowa możliwość porównania.
A porównanie to paliwo zazdrości.
Kiedy zabierasz dostęp — zabierasz paliwo.
Zazdrość bez danych przeżyje tylko chwilę, potem gaśnie, bo:
nie widzi – nie porównuje,
nie porównuje – nie cierpi,
nie cierpi – nie atakuje.
2. Dystans odbiera ludziom możliwość projektowania na Ciebie ich kompleksów
Bliskość emocjonalna albo towarzyska daje ludziom iluzję „czytania” drugiej osoby.
A tam, gdzie jest iluzja, pojawiają się projekcje:
– „Ona robi to, żeby mnie sprowokować.”
– „Na pewno myśli, że jest lepsza.”
– „Ona zawsze musi błyszczeć.”
– „Na pewno zaznacza teren.”
– „Wszystko jej wychodzi.”
Jeśli jesteś bliżej, ludzie dopisują sobie historie.
Jeśli jesteś daleko — nie mają do czego ich przywiązać.
Dystans ucina projekcje.
Prywatność ucina narrację.
3. Zazdrość potrzebuje kontaktu, aby budować napięcie
Zauważ jedno:
Nie zazdrościmy ludziom, których nie widzimy.
Nie zazdrościmy ludziom, których nie znamy.
Nie zazdrościmy kobietom, do których nie mamy dostępu.
Zazdrość to emocja relacyjna — nie istnieje w próżni.
Dlatego ktoś może Cię nie lubić,
ale nie będzie zazdrosny dopóki… nie poczuje, że jesteś „blisko” jego świata:
– wśród tych samych ludzi,
– w tej samej przestrzeni,
– w tym samym środowisku,
– w podobnych celach,
– na tych samych orbitach społecznych.
Im bliżej — tym większe tarcie.
Im dalej — tym większy spokój.
4. Zazdrość nie znosi tajemnicy. Potrzebuje wiedzieć, żeby ją bolało.
Najbardziej wartościowe kobiety — te, które dbają o siebie, rozwijają się, mają klasę i kierunek — rzadko żyją tak głośno, jak inni im przypisują.
Ale świat nienawidzi niewiedzy.
Kiedy jesteś prywatna:
– nie wiedzą, ile zarabiasz,
– nie wiedzą, gdzie bywasz,
– nie wiedzą, z kim jesteś,
– nie wiedzą, co przeżywasz,
– nie wiedzą, jakie masz plany.
A brak wiedzy = brak kontroli.
Zazdrosna osoba chce Cię znać, aby móc Cię utożsamić i zmniejszyć.
Nie mogąc tego zrobić, zaczyna frustrację:
„Nie wiem, co ona robi. Dlaczego? Co ukrywa? Czemu tak trudno ją czytać?”
To ironiczne, ale prawdziwe:
Prywatność wywołuje respekt.
A jednocześnie unieważnia zazdrość.
Bo jak być zazdrosną o coś, czego się nie widzi?
5. Dystans ratuje Ci reputację
Kiedy jesteś blisko osób, które mają skłonność do:
– ocen,
– porównań,
– projektowania,
– manipulacji,
– plotek,
– dramatów,
to wchodzisz im w zasięg wzroku.
A zasięg wzroku = zasięg zniekształceń.
Dlatego często najbezpieczniejsze, co możesz zrobić, to:
być miłą, ale daleko.
obecną, ale nie dostępną.
zainteresowaną, ale niezapraszającą.
Relacja, która jest zbyt blisko, pozwala zazdrości się rozwinąć.
Relacja, która jest na dystans, nie daje jej przestrzeni.
6. Prywatność to nie chłód. To higiena emocjonalna.
Wiele kobiet boi się dystansu — myślą, że to:
– brak otwartości,
– nadmierna ostrożność,
– nieśmiałość,
– arogancja.
Ale prywatność to nie zamknięcie.
To selekcja.
Prywatność to decyzja, komu dajesz klucz do swojej energii.
A dystans to decyzja, komu go NIE dajesz.
Prawdziwa bliskość jest dla tych, którzy ją uniosą — nie dla wszystkich.
7. Zazdrość znika, kiedy nie ma się do czego przykleić
Największy sekret, który pomaga zachować spokój:
Zazdrość musi mieć obiekt, a obiekt musi być dostępny.
Kiedy nie jesteś dostępna:
– fizycznie,
– emocjonalnie,
– informacyjnie,
– towarzysko,
– energetycznie,
zazdrość traci narzędzie.
Nie ma materiału.
Nie ma treści.
Nie ma punktu zaczepienia.
I wtedy odpada sama.
8. Zakończenie: Zachowaj elegancki dystans. Twoje życie nie jest dla wszystkich.
Nie musisz być tajemnicza.
Nie musisz być niedostępna.
Nie musisz się chować.
Ale masz prawo mieć swoje:
– granice,
– przestrzeń,
– ciszę,
– prywatność,
– selekcję,
– dystans,
– kierunek.
Zazdrość znika, gdy przestajesz być „materiałem” dla innych.
Twoje życie jest Twoje.
Nie musisz wszystkiego tłumaczyć.
Nie musisz wszystkiego mówić.
Nie musisz być czytelna dla ludzi, którzy nie są Ci życzliwi.
Prywatność to elegancja.
Dystans to mądrość.
A brak paliwa to koniec zazdrości.
Pozdrawiam!
Malvina
Malvina Dunder 
Leave a comment