Faryzeusz – mistrz hipokryzji i obłudy

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa. Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości.” (Mt 23:27-28)

Z czym kojarzy Ci się to słowo? Wiele osób na świecie utożsamia je z narcyzmem. Choć „narcyzm” to pojęcie stosunkowo nowe, to sama narcystyczna postawa jest stara jak świat. Faryzeizm i narcyzm łączą podobne cechy: hipokryzję, obłudę i fałsz, a także pragnienie władzy i bycia podziwianym.

Faryzeusz i narcyz – podobieństwa w zachowaniach

Faryzeusze w Biblii mieli idealny wizerunek na zewnątrz – byli pełni pobożności i rytualnych zachowań, ale w środkupełni byli pustki i brzydoty. Podobnie jak narcyzi, głosili pozytywne zasady, ale ich zachowanie przeczyło ich naukom. Byli zainteresowani rządzeniem, kontrolowaniem i eliminowaniem każdego, kto nie poddawał się ich woli.

Zarówno faryzeusze, jak i narcyzi, maskują swoje prawdziwe intencje i troszczą się o swój wizerunek, jednocześnie nie przejmując się tym, jak krzywdzą innych.

Faryzeusz – kim był i jakie miał cechy?

Faryzeusz pochodził od hebrajskiego słowa peruszim, które oznacza „ten, kto się oddziela” – żył w separacji od osób rytualnie nieczystych, by móc zbliżyć się do świętego Boga. W Nowym Testamencie faryzeusze zostali ukazani jako osoby fałszywe, obłudne i hipokrytyczne, które przykładały wagę do zewnętrznych ceremonii, a nie do prawdziwej duchowości.

Zarówno Jezus, jak i inne teksty religijne, krytykowały faryzeuszy za ich egzekwowanie prawa w sposób, który nie miał podstaw duchowych. Narcyzi, podobnie jak faryzeusze, nie potrafią wytrwać w prawdziwej moralności i prawdziwym duchu, ale zawsze dbają o wizerunek i prezentowanie siebie w najlepszym świetle.

Wspólne cechy narcyzów i faryzeuszy

1. Poczucie wyższości i egoizm
   Faryzeusze postrzegali siebie jako moralnie lepszych od innych, podobnie jak narcyzi, którzy uważają się za lepszych i bardziej zasługujących na podziw. Chociaż narcyz może publicznie głosić skromność, jego zachowanie świadczy o czymś zupełnie odwrotnym.
2. Zewnętrzny wizerunek i brak autentyczności
   Faryzeusze, podobnie jak narcyzi, dbali o zewnętrzne występy, ale brakowało im prawdziwej duchowości. Narcyzi skupiają się na powierzchownych cechach, jak wygląd, status społeczny, czy opinia innych, a nie na autentycznym wnętrzu i wartościach.
3. Chęć podziwu i aprobaty
   Faryzeusze, jak i narcyzi, pragnęli publicznego uznania za swoje czyny. Narcyzi angażują się w działania, które mają na celu zdobycie uwagi i podziwu od innych, często w sposób manipulacyjny.
4. Obłuda i manipulacja
   Faryzeusze byli krytykowani za obłudne postawy – głosili jedno, a robili drugie. Narcyzi robią podobnie – ich mówiące jedno, a robiące drugie zachowanie jest naczelną cechą narcystyczną. Manipulują i kłamali, by utrzymać swój wizerunek, niezależnie od tego, jakie szkody wyrządzają innym.
5. Chciwość i wyzysk innych
   Faryzeusze byli oskarżani o wyzyskiwanie innych i bycie chciwymi. Narcyzi również często żyją na koszt innych, manipulując nimi w celu uzyskania korzyści (emocjonalnych, finansowych, społecznych).
6. Powierzchowność i ceremonializm
   Faryzeusze byli skupieni na ceremoniach i zewnętrznych rytuałach, zaniedbując wewnętrzną duchowość. Narcyzi, podobnie, skupiają się na swoim wyglądzie i prezentowaniu doskonałości na zewnątrz, nie dbając o autentyczność swoich działań i emocji.

Podobieństwa narcyzów i faryzeuszy

Obie grupy mają wspólną cechę: potrzebę podziwu oraz hipokryzję. Narcystyczne postawy przypominają faryzeizmw swojej obłudzie i fałszywym obrazie siebie. Obydwie grupy są destrukcyjne dla innych, skupiają się na kontroli i manipulacji, a dopiero po czasie ich prawdziwe intencje stają się jasne. Faryzeusz i narcyz mają piękne maski, ale pod nimi skrywają ciemną i pustą naturę, której nikt nie dostrzega od razu.